Het is vandaag Blue Monday. Deze naam werd in 2005 door de Britse psycholoog Cliff Arnall aan de derde maandag van het jaar gegeven. Waarom? Het zou de meest depressieve dag van het jaar zijn, althans voor het noordelijk halfrond. Dit heeft onder andere te maken met het gebrek aan daglicht en de weersomstandigheden. Ook al bouwen we al een maand onze portie daglicht opnieuw op, we moeten het al enige tijd zonder al te veel stellen. Die lange periode, gepaard met de vaak gure weersomstandigheden: vrolijk zal je er niet van worden. Marketeers maken er gretig gebruik van want ik mocht de ene na de andere BLUEMONDAY kortingscode ontvangen (tip: schrijf je niet in op een nieuwsbrief, test gewoon deze code en met wat geluk vang je korting).
Toegegeven, vroeger vond ik het maar een fabeltje. Cliff was toch wel een beetje aan het overdrijven, niet? De laatste jaren ondervind ik het gebrek aan daglicht echter meer en meer. Vorig jaar was de eerste keer dat het echt wel van in your face was, al was dat toen (ook?) grotendeels te wijten aan enkele vitaminetekorten.
Deze winter voelt, of voelde, het beter aan. Mijn slaaphygiëne moet ik wel respecteren en sinds het verwijderen van mijn schildklier moet ik op tijd rust nemen en vooral: gaan slapen. Toch begon het eind december weer wat te sluimeren. De zin in suiker was terug, van mijn slaaphygiëne schoot door de feestdagen nog weinig over, wind en regen zijn nu niet bepaald blijmakers. Tel daarbovenop een dochter die een angst voor regen, donker en guur weer ontwikkeld heeft: ik liep nu ook niet bepaald vrolijk rond. Vooral het laatste woog de afgelopen maanden, en zeker weken, zwaar door. Een kind van negen jaar uit de wagen trekken, mijn rug was me niet bepaald dankbaar.
Ik moet mezelf oppeppen om buiten te komen en zorgen dat ik niet in een sociale winterslaap geraak.
Zo snel als 2025 kon passeren, daar was 2026 al weer en dan komt het pas echt naar boven: de ontwenningsverschijnselen. De combinatie van de donkere dagen, melancholie, terugblikken op het voorbije jaar. Over dat jaar valt niet te klagen. We maakten hele mooie herinneringen, Emma zette super grote stappen, onze dierbaren bleven aan onze zijde. Tegelijkertijd is er ook dat gevoel van: weeral een jaar voorbij. En het cliché der clichés is waar: hoe ouder, hoe rapper die voorbij gaan en ik ben nog maar 42.
In De Morgen stond vandaag een artikel over Blue Monday en hoe de bevolking in het Hoge Noorden hiermee omgaat. Ze scoren steeds hoog wanneer het gaat over ‘gelukkig zijn’ en nochtans is het er koud en donker. Blijkt dat het toch, zoals zo vaak, voor een groot deel over discipline gaat: buiten komen, fysieke activiteiten en sociaal contact. Afgelopen weekend sleepte ik mezelf buiten en ik had er deugd van. De zondag had ik veel energie en voelde ik me ook echt uitgerust. Deze week vier ik mijn verjaardag en dan weet ik dat het ook gewoon beter wordt. In het weekend organiseer ik voor het tweede jaar op rij een verjaardagsdrink onder het concept ‘de zoete inval’. Er is misschien een te veel aan suiker en vettigheid, maar mensen zullen buiten komen (richting ons huis) én er is sociaal contact in overvloed.
Die ontwenningsverschijnselen blijven sluimeren, maar ik ben gewapend met sfeer en gezelligheid, plannen en buiten komen. Dit jaar hebben ze me niet meer liggen.