Daar slenterde ik dan op kantoor (mind you, er was een hittegolf) richting koffiemachine (ja, ook warme koffie bij 35 graden) en struikelde ik bijna over een paar teenslippers (‘sletsen’ zoals we in het West-Vlaams zeggen). De gelukkige eigenaar wou ze vlug uit mijn pad nemen, maar ik wou eerst een foto nemen. Ze zijn wel wat gewoon van me dus zo vreemd was dit ook weer niet.
Maar… wie neemt er nu een foto van een paar teenslippers? Ik dus, want ik heb die nodig als beeld bij deze post. Ik schrijf immers niet graag blog posts zonder bijhorende afbeelding.
Goed, we dwalen af. Er stond dus een paar teenslippers midden in de gang. Eenzaam te wezen, zonder voeten in. De bijhorende voeten waren op dat moment aan het dartelen onder de bureau van de eigenaar die in een conversatie met een collega verwikkeld was. Voeten kunnen warm worden, dat weet ik. Ik heb ook al her en der gelezen dat het gezond is om op blote voeten te wandelen. Wat de eigenaar in kwestie duidelijk gedaan heeft want hij of zij is van het punt van de teenslippers naar zijn of haar bureau geraakt en voor zover ik weet kan hij of zij niet vliegen. Het is een “it’s not you, it’s me”-verhaal en dat besef ik maar al te goed.
Toch blijf ik al die blote voeten het grootste minpunt van de zomer vinden. Als ze geborgen zitten in een paar sandalen of teenslippers, ok, maar ik zal ze ook niet bewonderen. Op blote voeten lopen kan, op het strand of bij je thuis, zo lang ik zelf niet op mijn blote voeten door je huis moet slenteren. Opnieuw, “it’s no you, it’s me”. Pure horror is het wanneer ik ergens kom, ik heb sandalen of pumps aan en ik moet mijn schoenen uit doen. Horror. Zelfs op sokken al een matige horrorfilm. Ik denk ook altijd goed na over welke sokken ik aan heb en er is een gans assortiment beschikbaar. Bowlen is aan mij dan ook niet besteed. Omwille van mijn motoriek, maar ook omwille van de bowlingschoenen.
Soit, we dwalen weer af. Ik vind blote voeten (en bij uitbreiding kousenvoeten) vies en dat ligt helemaal aan mij. Ik vind het niet fijn om op een stoel of zetel te zitten waar net iemand met zijn of haar blote voeten in zat. Again, het ligt aan mij al zal ik niet de enige zijn. Thuis zal ik ook altijd mijn dekentje leggen om mijn eigen voetjes op te leggen. Zelfs mijn eigen voeten vind ik niet poezelig.
Toch is er één uitzondering. De voetjes van mijn dochter. Met haar maatje 34 ook al geen kleine voetjes meer, maar ik blijf ze schattig vinden en ze staan op nummer 1, nog boven mijn eigen voeten dus. We spreken ook maar over een top 2 dus ofwel goud ofwel zilver. De aandachtige lezer weet bij deze ook dat mijn man niet in de top 2 staat. Of dacht dat ik mijn eigen voeten ging verloochenen. Neen, ik ben van in het begin duidelijk geweest: je voeten hou je zo veel mogelijk bij jezelf.
Tot zover mijn voetenrant waar enkele mensen al een tijdje op zaten te wachten (onder andere de eigenaar van de sletsen). Sommigen verwachtten er al een vlog over, maar dan moet ik voeten filmen. Laat maar zitten. We houden het lekker ouderwets bij tekst én beeld.
And again: “it’s not you, it’s me”, maar hou je voeten waar ze horen: in je sokken en/of schoenen!